BMW-rijders staan vaak bekend om hun zelfverzekerde rijstijl. Waar sommigen dat sportief noemen, ervaren anderen het als lomp of zelfs ronduit asociaal. Dit beeld wordt gevoed door talloze filmpjes en verhalen die online circuleren, waarbij de bestuurder van zo’n bolide zich onaantastbaar lijkt te wanen.
Het fenomeen heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een soort cultureel grapje: als er op de snelweg iemand onverwachts van baan wisselt zonder richting aan te geven, klinkt er vaak “vast een BMW!”. Soms terecht, soms totaal uit de lucht gegrepen, maar het beeld is hardnekkig en blijft hangen.
De werkelijkheid is natuurlijk genuanceerder. Niet iedere eigenaar van een BMW rijdt roekeloos of met een opgeblazen ego, maar juist omdat de auto symbool staat voor kracht en snelheid, is het verleidelijk er een stereotype aan te koppelen. En soms, heel soms, bevestigt een bestuurder dat cliché op zo’n manier dat het lastig wordt om er niet aan mee te doen.
Botsing van werelden
Zo ook in een stad in Roemenië, waar een opmerkelijke confrontatie plaatsvond. Een trambestuurder kwam oog in oog te staan met een BMW-rijder die dacht boven de regels te staan. Wat een doodnormale verkeerssituatie had moeten zijn, liep uit op een botsing van twee werelden: de geduldige, logge tram tegenover de eigengereide automobilist die vond dat hij wel even voorrang kon nemen.
Trams hebben in veel steden een bijzondere status. Ze zijn groot, zwaar, moeilijk te manoeuvreren en gebonden aan rails. Wie ooit met een tram heeft meegereden, weet dat een noodstop niet zomaar gemaakt wordt. Toch lijken sommige automobilisten dat te vergeten. Ze steken vlak voor de tram de weg over of parkeren hun auto op de sporen, alsof het gevaar hen niet kan raken.
De arrogantie van één bestuurder
De Roemeense BMW-rijder in kwestie zette zijn voertuig pardoes stil op de trambaan. Alsof de rails zijn persoonlijke parkeerplaats waren, bleef hij zitten en negeerde signalen om door te rijden. Omstanders begonnen al onrustig te reageren, maar de bestuurder leek onaangedaan, bijna demonstratief.
Wie ooit een verkeerssituatie heeft meegemaakt waarin één persoon het verkeer moedwillig ophoudt, herkent dat gevoel van frustratie dat in de lucht hangt. Het collectieve geduld wordt op de proef gesteld en er ontstaat een spanning die met de minuut toeneemt. De tram, gevuld met passagiers die simpelweg hun weg wilden vervolgen, zat gevangen achter de arrogantie van één man.
Het geduld van de tram
De trambestuurder probeerde nog beleefd te blijven. Een belsignaal hier, een seintje daar, in de hoop dat de bestuurder zijn fout zou inzien en de weg vrij zou maken. Maar toen ook dat geen effect had, was het geduld duidelijk op. De tram zette zich langzaam in beweging, niet intimiderend, maar resoluut.
Daarmee liet de bestuurder zien dat hij zich niet liet kleineren door de ego-trip van een automobilist. Waar een auto gemakkelijk even achteruit kan, is een tram een kracht die niet te stoppen is. En precies dat werd in dit moment pijnlijk duidelijk.
