Er waait weer een stevige politieke wind door Den Haag, en dit keer komt ‘ie van Lidewij de Vos van Forum voor Democratie. Tijdens een debat in de Tweede Kamer schoot ze met scherp richting Jesse Klaver. Niet met een fluwelen handschoen, maar met een verbale uppercut die door de hele zaal nagalmt.
Volgens De Vos is de huidige woningcrisis in Nederland niet zomaar een foutje in beleid, maar het directe gevolg van linkse politiek. En de naam die ze daar expliciet aan koppelt? Klaver himself. Volgens haar is het “zo doorzichtig dat zelfs een kind het snapt.”
Dat is niet zomaar een prikje — dat is frontaal vuur in een debat dat al veel te lang doormoddert zonder echte oplossingen.
De woningmarkt ligt op z’n rug
Iedereen voelt het: huizen zijn onbetaalbaar, huurprijzen zijn bizar, en jongeren hebben meer kans om de loterij te winnen dan een huis te kopen. Het maakt niet uit of je zzp’er bent of starter, de Nederlandse woningmarkt is één groot mijnenveld.
Volgens De Vos komt dat niet alleen door economische pech of stijgende bouwkosten, maar door een jarenlang stapelen van verkeerde keuzes. Vooral keuzes van linkse partijen, zegt ze. En het begint allemaal bij één onderwerp waar niemand graag z’n vingers aan brandt: migratie.
Ze noemt het simpel: “We bouwen niet voor Nederlanders, maar voor instroom.” En daar zit volgens haar het pijnpunt. Jaar na jaar groeit de bevolking, vooral door migratie. Dat jaagt de vraag op, maar het aanbod blijft achter. Gevolg: wachtrijen, woekerprijzen en huizen die letterlijk binnen één dag van Funda verdwijnen.
Voor veel mensen voelt het alsof ze in eigen land op de reservelijst staan. Jongeren slapen langer bij hun ouders, gezinnen verhuizen naar kleinere huizen, en iedereen die ooit dacht dat sparen voor een hypotheek zin had, voelt zich nu keihard uitgelachen.
Volgens De Vos is het simpel: zolang de grenzen openstaan, blijft de woningmarkt klem. En ze legt de schuld direct bij Klaver en zijn partij, die volgens haar “meer bezig zijn met idealisme dan realiteit.”
Regels, regels en nog meer regels
Alsof het allemaal nog niet genoeg is, haalt De Vos ook uit naar wat ze noemt “de stikstofgekte.” In haar ogen is dat het tweede grote probleem. De regels zijn zó strak geworden dat bouwprojecten niet eens van de grond komen.
Bouwbedrijven willen bouwen, ontwikkelaars willen aan de slag, maar ze zitten vast in papierwerk en eindeloze procedures. Terwijl er in Nederland letterlijk honderdduizenden mensen zitten te wachten op een woning.
De stikstofregels waren ooit bedoeld om de natuur te beschermen — daar is niemand tegen. Maar volgens De Vos is de balans volledig zoek. “We offeren gezinnen op om een paar grassprieten te redden,” zei ze eerder al cynisch.
En ergens heeft ze daar een punt. In het land van overlegstructuren en vergunningsrondes duurt alles eindeloos. Elk bouwproject stuit op weerstand, protesten, en beroepsprocedures van bewoners met te veel tijd en een te dikke portemonnee.
De frustratie bij aannemers en starters is dan ook gigantisch. De boodschap van De Vos is duidelijk: als Nederland niet snel wakker wordt, groeit er een generatie op die nooit een eigen huis zal hebben. En eerlijk? Daar lijkt ze niet ver naast te zitten.
Links wil reguleren, rechts wil bouwen
Het debat met Klaver was een klassiek voorbeeld van de botsing tussen twee werelden. Klaver wil meer reguleren — strengere regels, meer huurplafonds, meer bescherming. De Vos wil juist liberaliseren: minder regels, meer tempo, meer lef.
Waar Klaver pleit voor huurbevriezing en beperking van investeerders, zegt De Vos dat juist die maatregelen het probleem verergeren. Want wie gaat er nog bouwen als het rendement wordt weggereguleerd? Precies — niemand.
Ze gooide er tijdens het debat nog een sneer achteraan: “We hebben geen tekort aan regels, maar aan lef.” De opmerking leverde haar applaus op van de FVD-bankjes en wat gemompel uit de hoek van GroenLinks-PvdA.
Toch raakt ze met haar woorden een gevoelige snaar bij veel Nederlanders. Want terwijl de politiek ruziet over stikstof, opvang en subsidies, zitten gewone mensen vast. De realiteit buiten het Binnenhof is simpel: huren zijn te hoog, huizen te duur en politici te druk met schuld schuiven.
Klaver verdedigde zich door te zeggen dat “solidariteit en eerlijk delen” de oplossing zijn, maar die woorden klinken steeds holler in een land waar starters al jaren aan de zijlijn staan.
Burgers die hun geduld verliezen
Wat dit hele debat vooral blootlegt, is de afstand tussen politiek en de straat. Mensen willen geen ellenlange rapporten of beloftes voor 2035. Ze willen daden. Betaalbare woningen. Meters beton, geen meters papier.
Vooral jongeren voelen zich genaaid. Twintigers met een vaste baan, die alles goed doen volgens het boekje, maar nergens kunnen wonen. Dertigers die hun spaargeld zien verdampen aan tijdelijke huurcontracten. En ouderen die zien dat hun kinderen geen toekomst kunnen opbouwen.
Die frustratie is precies wat partijen als FVD handig weten aan te spreken. Ze geven woorden aan dat onderbuikgevoel dat veel mensen al jaren hebben: dat er iets fundamenteel scheef zit in dit land.
De Vos zei het hard, maar niet zonder reden: “Er wordt gebouwd voor iedereen, behalve voor Nederlanders zelf.” En die zin blijft hangen, juist omdat het de frustratie van velen samenvat.
Of ze gelijk heeft, laat ik in het midden. Maar dat ze een gevoelige snaar raakt, staat vast.
De kloof tussen Den Haag en de rest van Nederland
De kloof tussen burger en politiek is inmiddels een ravijn. In Den Haag praten ze over ‘complexe dossiers’, buiten Den Haag praten mensen over hun kale bankrekening. Terwijl de Kamer debatteert over stikstofmetingen en Europese richtlijnen, slaapt er ergens een jong stel op de bank bij schoonouders.
Dat contrast is pijnlijk zichtbaar. Politici beloven maatwerk, maar leveren spreadsheets. En zolang die realiteit niet verandert, zal de woede alleen maar groeien.
De Vos gebruikt dat sentiment slim. Ze spreekt de taal van gewone mensen, zonder wollig jargon of abstracte termen. Ze zegt wat veel mensen denken, maar niet durven uitspreken. Dat maakt haar gevaarlijk voor partijen als GroenLinks-PvdA, die worstelen met hun geloofwaardigheid buiten de Randstad.
Of je haar nou haat of bewondert, ze schopt tegen heilige huisjes waar anderen omheen dansen. En dat levert discussie op — precies wat ze wil.
Het debat over de woningmarkt is meer dan politiek. Het gaat over identiteit, over toekomst, over eerlijkheid. Over het gevoel dat dit land ooit gebouwd werd voor zijn eigen burgers, maar dat die inmiddels achteraan in de rij staan.
En dat is precies waarom dit onderwerp de komende verkiezingen zal domineren.
Beelden bekijken? Zie hieronder!👇
