Normaal is een doop rustig, zacht, bijna slaapverwekkend. Beetje water op het hoofd, klef gezang op de achtergrond, klaar. Maar sommige pastoors hebben blijkbaar minder zelfcontrole, want deze gast ging tekeer alsof hij een wekelijkse hoogmis combineert met een personal training sessie. Geen subtiel druppeltje, maar een handbeweging die sneller ging dan een klap van een kroegbaas die z’n laatste biertje verdedigt.
Iedereen stond netjes te kijken met devoot gezicht, totdat de pastoor zijn innerlijke krachtpatser liet zien. De dopeling kreeg geen ritueel water, maar een bijna Goddelijke waterslag, alsof hij een zonde wilde wegspoelen die al drie generaties in de familie rondhing. Mensen keken elkaar aan met een blik van: oké, dit is geen doop, dit is waterboarding met religieuze licentie.
Van geloofsritueel naar bijna vechtsport
De pastoor leek alsof hij elk jaar een cursus agressieve catechisatie volgde. Hij draaide de dopeling bijna ondersteboven, alsof hij zeker wilde weten dat er niets bleef hangen van het vorige leven. De dopeling verloor bijna balans en stond te wankelen alsof hij net 5 wodka Red Bull te veel had gedronken tijdens Carnaval in Brabant.
Wat normaal een zacht tikje heilige H2O is, voelde nu als een frontale aanval. De man die gedoopt werd keek verbaasd alsof hij niet wist of dit bij het ritueel hoorde of dat hij per ongeluk terecht was gekomen in een kerkelijke vorm van bootcamp. De pastoor ging door alsof hij auditie deed voor een christelijke UFC-spin-off.
De kerkelijke dojo vibe
Je verwacht serene stilte, maar dit had de vibe van een middeleeuwse biechtkamer met te veel testosteron. De pastoor sprak zijn teksten met het volume van iemand die al vier keer had geroepen dat de microfoon niet werkte en nu boos zonder microfoon schreeuwt. De zegen klonk als een strafregel die uit pure frustratie werd uitgesproken.
En terwijl iedereen nog probeerde te geloven dat dit allemaal standaard was, stond de dopeling erbij alsof hij elk moment een rugklap kon krijgen. Zijn familie keek trots, maar ook licht in paniek, alsof ze niet helemaal zeker wisten of ze nu getuige waren van een kerkelijke zegen of een exorcisme met watervoorraad.
Viral omdat niemand dit verwacht
Dus ja, uiteraard ging het filmpje viral. Niemand klikt op een doop omdat dat meestal voelt als een YouTube compilatie van verf drogen. Maar een pastoor die zijn dopeling behandelt alsof hij net 50 overtredingen begaan heeft, dat is entertainment. Het internet smulde alsof de duivel zelf popcorn had uitgedeeld.
Reacties vlogen alle kanten op. Sommigen vonden het heilig vuur, anderen vroegen zich af of de pastoor misschien langs de sportschool moest in plaats van langs de sacristie. Maar iedereen was het over één ding eens: dit was geen standaard doop. Dit was spirituele bodycheck deluxe.
Is dit nog religie of pure oerkracht
Laat iedereen maar lekker discussiëren, de beelden zeggen genoeg. Dit was geen doopfluistering, maar een religieuze karatetrap verpakt als zegen. De dopeling kwam eruit alsof hij er gratis een nekmassage bij kreeg, maar dan per ongeluk uitgevoerd door een priester met te veel adrenaline in zijn wijwater.
Misschien dacht de pastoor dat hij elke zonde moest wegspoelen die de man ooit had verzameld. Misschien vond hij het gewoon leuker om het ritueel wat fysiek te maken. Misschien was dit wel zijn eigen manier van evangeliseren: je voelt de Heer niet alleen, je krijgt hem recht in je gezicht.
De vraag die overblijft
Na deze virale doop durft niemand meer zonder voorbereiding naar de kerk. Straks moet je helm op voordat je gezegend wordt. Misschien straks kniebeschermers bij de communie, bitje in bij de biecht. En wie weet wordt Pasen straks iets met push-ups en een waterkanon. Alles lijkt mogelijk na zo’n doop.
Of de dopeling nu gezegend is, gereinigd of half gewurgd door heilig water, één ding staat vast. Deze pastoor heeft geen rem, geen tussenstand en geen pauzeknop. Hij doopt alsof hij strijdt voor promotie naar hoofdtrainer van Hemelse Handelingen.
Benieuwd naar de beelden? Klik op de volgende pagina!👇
