Boer Tom is helemaal klaar met wielrenners op zijn weg
Je hebt van die mensen die niet snel klagen. Die gewoon doen wat ze moeten doen. Vroeg opstaan, koffie erin, overall aan en gas geven. Boer Tom is zo iemand. Geen gezeur, geen drama. Gewoon werken.
Maar zelfs bij de meest nuchtere kerel zit er ergens een grens. En die grens is bij Tom inmiddels bereikt. Niet door droogte. Niet door stijgende dieselprijzen. Niet door een kapotte trekker. Nee. Door wielrenners.
De plaag waar je geen gif tegen hebt
Muizen kun je vangen. Ratten kun je bestrijden. Houtkevers kun je behandelen. Maar tegen wielrenners bestaat geen middeltje. Ze duiken op wanneer je ze het minst kunt gebruiken.
Vooral op zonnige zondagochtenden. Of precies wanneer jij met een lader, aanhanger of complete combinatie over een smalle polderweg moet.
De polder is geen Tour de France
Tom rijdt daar niet voor zijn plezier. Hij is geen weekendtoerist. Hij moet van A naar B. Met tonnen staal onder zich. Met zicht dat niet is ontworpen voor plotselinge sprintacties.
Maar daar rijden ze. Drie, vier, soms zes man naast elkaar. Strakke pakjes, glimmende helmen, zonnebrillen die meer kosten dan Toms werklaarzen.
Het fietspad is blijkbaar voor beginners
Er ligt vaak gewoon een fietspad naast. Breed genoeg. Veilig genoeg. Maar nee. Dat is voor recreanten. Voor mensen zonder wattagemeter en carbon frame.
De echte wielrenner rijdt op de weg. Want snelheid. Want ritme. Want ego. Dat is in ieder geval hoe het bij Tom overkomt.
Geduld dat langzaam slijt
Het begint klein. Een keer remmen. Nog een keer wachten. Weer een groepje dat weigert achter elkaar te rijden.
Tom is geen agressieve man. Hij is gewend aan dieren die soms ook niet luisteren. Maar dieren reageren tenminste nog op commando’s.
De frustratie bouwt zich op
Wat Tom vooral stoort, is de vanzelfsprekendheid. De blik van: jij wacht maar even. Jij past je aan. Jij rijdt wel om.
Alsof een landbouwvoertuig met aanhanger zich even soepel om een pelotonnetje heen beweegt.
Even realiteit op vier wielen
Op een gegeven moment is het genoeg. Niet met getoeter of geschreeuw. Maar met een duidelijke boodschap.
Tom blijft rijden. Rustig. Recht. Niet dreigend. Niet roekeloos. Gewoon zoals hij dat altijd doet. Alleen deze keer wijkt hij niet overdreven uit.
De botsing van werelden
Wat je hier ziet, is geen haat tegen sport. Het is een botsing van werelden. De boer die werkt versus de renner die traint.
De een ziet de weg als werkterrein. De ander als sportbaan. En als die twee elkaar tegenkomen op een smalle weg, ontstaat spanning.
Pk’s versus pedalen
Tom heeft pk’s onder zijn motorkap. De wielrenners hebben kuiten waar je u tegen zegt. Beide zijn trots op wat ze doen.
Maar alleen één van de twee bestuurt een voertuig dat niet binnen twee meter stil staat.
Wie past zich aan
De vraag is simpel. Wie past zich aan? De man die daar dagelijks rijdt voor zijn werk. Of het groepje dat ervoor kiest om naast elkaar te blijven fietsen.
Volgens Tom is het antwoord duidelijk. Maar volgens de wielrenners waarschijnlijk niet.
Arrogantie of misverstand
Wat voor de wielrenner normaal gedrag is, voelt voor Tom als arrogantie. Wat voor Tom logisch verkeer is, voelt voor de renner misschien als intimiderend.
En zo groeit irritatie uit tot frustratie.
Sociale media smult
Beelden van dit soort momenten gaan tegenwoordig razendsnel rond. Iedereen heeft een mening. Team Boer. Team Wielrenner.
De een vindt dat Tom groot gelijk heeft. De ander noemt het asociaal en gevaarlijk.
Veiligheid boven alles
Wat je er ook van vindt, één ding staat vast. De combinatie van zware voertuigen en kwetsbare fietsers is geen ideale mix.
Een kleine fout kan grote gevolgen hebben. En dat maakt dit soort confrontaties beladen.
De weg is van iedereen
In theorie delen we de weg. Auto’s, trekkers, fietsers, wandelaars. In praktijk voelt het vaak anders.
Iedereen vindt dat hij recht heeft op zijn plek. En dat recht botst soms letterlijk.
Tom is geen schurk
Wat belangrijk is om te zeggen. Tom is geen man die bewust iemand in gevaar wil brengen. Hij wil gewoon zijn werk doen.
Maar als je dag in dag uit moet wachten op groepjes die niet achter elkaar willen rijden, slijt je tolerantie.
Wielrennen is geen misdaad
Aan de andere kant is wielrennen gewoon een sport. Gezond, actief en populair. De meeste renners gedragen zich netjes.
Maar een paar hardnekkige groepjes kunnen het beeld flink beïnvloeden.
Respect werkt twee kanten op
Misschien is dat de kern van het verhaal. Respect. Voor elkaar. Voor elkaars ruimte. Voor elkaars werk of hobby.
Als wielrenners even achter elkaar rijden wanneer er groot verkeer aankomt, is het probleem vaak al opgelost.
Een simpele oplossing
Het vraagt geen wetten of boetes. Gewoon inschattingsvermogen. Zien dat er een trekker aankomt en even ruimte maken.
En voor bestuurders geldt hetzelfde. Geen extra gas, geen machogedrag. Gewoon kalm blijven.
De frustratie van de werkende man
Wat bij Tom vooral zit, is het gevoel dat zijn werk ondergeschikt wordt gemaakt aan een recreatieve bezigheid.
En dat gevoel triggert iets. Zeker als het steeds opnieuw gebeurt.
Van irritatie naar statement
Zijn actie voelt voor hem waarschijnlijk als een statement. Geen schreeuw, maar een duidelijk signaal.
Tot hier en niet verder.
Uiteindelijk willen we allemaal thuiskomen
Of je nu boer bent of wielrenner, aan het eind van de rit wil je veilig thuiskomen.
Niemand wint bij escalatie. Niemand wint bij een botsing.
Wie heeft er gelijk
Dat is de vraag die het internet bezighoudt. Heeft Tom gelijk om zich niet meer volledig aan te passen. Of moeten wielrenners altijd prioriteit krijgen als kwetsbare verkeersdeelnemers.
Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden.
De polder blijft de polder
Op smalle wegen blijft het passen en meten. Geen Tour de France. Geen boerencircuit. Gewoon gedeeld asfalt.
Misschien is dat de echte les. Minder ego. Meer overleg.
Wat vind jij? Heeft Boer Tom groot gelijk of moeten wielrenners juist extra beschermd worden op dit soort wegen?
Bekijk de beelden hieronder 👇 en laat in de reacties op Facebook weten wat jij hiervan vindt.
