Er zijn van die Italiaanse klassiekers die je gewoon één keer goed moet leren maken. En dan heb ik het niet over pasta met potten saus of tiramisù uit een bakje van de supermarkt. Nee, ik bedoel Melanzane alla Parmigiana. Of, op z’n Nederlands: aubergine parmigiana. Een ovenschaal vol gesmolten kaas, rijke tomatensaus en zachte plakjes aubergine waar zelfs een geharde carnivoor stil van wordt.
Dit gerecht komt oorspronkelijk uit Zuid-Italië — Napels, Sicilië of Calabrië, daar zijn ze het nog steeds niet over eens. Wat wel vaststaat: als je het aan een Italiaanse nonna vraagt, dan krijg je er een met liefde gemaakt recept bij dat je niet even snel op YouTube vindt. En dat recept deel ik vandaag met jou.
Wat is Melanzane alla Parmigiana precies?
Je zou het kunnen zien als een soort lasagne, maar dan zonder pasta. De lagen bestaan uit gefrituurde aubergine, tomatensaus, Parmezaanse kaas en soms mozzarella. Alles gaat de oven in tot het borrelt en goudbruin is. Het is romig, rijk, vullend – maar verrassend vegetarisch. En geloof me, je mist geen seconde vlees.
Wat heb je nodig?
Voor een schaal van ongeveer 4 personen:
-
3 middelgrote aubergines
-
800 gram gepelde tomaten (uit blik)
-
2 tenen knoflook
-
1 handje verse basilicum
-
150 gram geraspte Parmezaanse kaas
-
200 gram mozzarella (bij voorkeur buffelmozzarella)
-
Olijfolie
-
Zout en peper
-
Eventueel: bloem om de aubergines te bestuiven
Optioneel voor de puristen: wat paneermeel voor een krokant laagje bovenop
De voorbereiding: dit is geen fastfood
Een goeie parmigiana maak je niet in twintig minuten. Maar het is het waard. Neem de tijd. Dit gerecht draait om laag op laag op laag — net als het leven van een goede nonna.
Stap 1: De aubergine voorbereiden
Snijd de aubergines in plakken van ongeveer een halve centimeter. Leg ze in een vergiet, bestrooi ze met zout en laat ze minstens 30 minuten zweten. Zo trek je het bittere vocht eruit en worden ze straks lekkerder van structuur.
Dep ze daarna droog met keukenpapier.
Stap 2: Tomatensaus maken
Doe wat olijfolie in een pan, fruit de knoflook (heel of fijngehakt) kort aan, en voeg de gepelde tomaten toe. Kneus ze met een houten lepel, voeg zout en peper toe en laat de saus 20-30 minuten pruttelen. Op het einde gooi je er verse basilicum bij. Geen suiker nodig als je goede tomaten hebt.
Stap 3: Aubergines bakken of grillen
Traditioneel worden de plakken aubergine in olie gebakken of zelfs gefrituurd. Ja, dat is vet. Ja, dat is lekker. Wil je het iets lichter? Dan kun je ze ook grillen in een grillpan of roosteren in de oven met een beetje olie.
Bakken? Bestuif de plakken dan eventueel licht met bloem voor een mooi korstje.
Stap 4: De schaal opbouwen
Neem een ovenschaal en begin met een dun laagje tomatensaus. Daarna een laag aubergine, dan wat mozzarella en Parmezaanse kaas. Dan weer saus, aubergine, kaas — net zolang tot alles op is. Eindig met een flinke laag kaas bovenop.
Wil je echt dat nonna-effect? Strooi dan nog een beetje paneermeel op de bovenste laag voor een knapperig korstje.
Stap 5: In de oven
Zet de schaal in een voorverwarmde oven op 180 graden. Laat 30 tot 40 minuten bakken tot het bubbelt en de bovenkant goudbruin is. Haal ‘m eruit en… laat ‘m afkoelen.
Ik weet het. Je wil meteen aanvallen. Maar parmigiana is het allerlekkerst als hij even kan rusten. Warm, lauw of zelfs koud uit de koelkast: het blijft genieten.
Hoe eet je dit?
In Italië eet je dit als voorafje (ja echt), of als onderdeel van een maaltijd met brood en een salade. Maar hier? Dit is gewoon een hoofdgerecht. Geef er een glas stevige rode wijn bij — bijvoorbeeld een Aglianico of een jonge Nero d’Avola — en je avond is compleet.
Mijn tip voor restjes (als die er al zijn)
Parmigiana is de volgende dag nog lekkerder. Serieus. De smaken zijn dan helemaal ingetrokken. Snijd ‘m in blokjes en warm ze op in de oven of eet ze koud als lunch. En als je echt wil uitpakken: doe een plak tussen een broodje ciabatta. Je weet niet wat je meemaakt.
Tot slot
Melanzane alla Parmigiana is typisch zo’n gerecht dat simpel lijkt, maar alleen echt lekker is als je het met aandacht maakt. Geen haast, geen shortcuts, gewoon laag voor laag bouwen aan iets bijzonders.
En als je het goed doet, dan snap je precies waarom elke Italiaanse nonna hier zo trots op is.
