Foutjes maken we allemaal. Maar sommige zijn nét iets legendarischer dan andere. Neem Froukje de Both – charmant, energiek en altijd een tikje onvoorspelbaar.
Dus wat doe je als zij plots je kleedkamer binnenstormt, zonder kloppen, zonder waarschuwing? Juist. Je bevriest even, lacht ongemakkelijk, en probeert jezelf bij elkaar te rapen.
Het begon allemaal als een normale dag achter de schermen. Visagie hier, outfits daar, de gebruikelijke voor-opname chaos. Iedereen een beetje gehaast, een beetje moe, een beetje op de automatische piloot.
Tot daar ineens – alsof de deur het zelf niet wist – Froukje binnenwandelde. Niet verlegen. Niet twijfelend. Gewoon hop, deur open, hoofd omhoog en binnenstappen alsof het haar backstage was. En misschien… is dat het ook wel een beetje.
De kamer viel stil. Niet omdat ze iets verkeerd deed – integendeel – maar gewoon omdat het zó onverwacht was. Alsof iemand midden in een fluistergesprek ineens een toeter afsteekt.
Alle blikken haar kant op. Sommigen met grote ogen, anderen met opgetrokken wenkbrauwen. Eén iemand liet per ongeluk een make-upkwast vallen. Tik, tik, tik op de vloer. Niemand raapte ’m op.
“Zit ik hier goed voor de make-up of crash ik per ongeluk een andere show?” zei ze met die bekende halfgrijns. En dat was het moment. De spanning knapte als een ballon onder een punaiseschoen.
Gelach, geroezemoes, opgeluchte blikken. Ze had het ijs gebroken zonder één sorry te zeggen. Sterker nog – niemand verwachtte die ook.
Ze schoof een kruk opzij, plofte neer alsof ze al uren onderdeel was van de groep, en haalde nonchalant haar lippenstift uit haar tas.
Ondertussen vertelde ze een verhaal over een hond die net iets té enthousiast was bij het uitlaten, compleet met armgebaren en geluidseffecten. Binnen vijf minuten had ze de halve kamer aan het lachen. De andere helft luisterde ademloos, alsof er net een stand-up comedian was binnengewandeld.
Maar laten we eerlijk zijn: dit is precies waarom mensen Froukje mogen. Ze heeft dat ongrijpbare mengsel van flair, humor en “ik-doe-lekker-m’n-eigen-ding”-energie. Waar anderen excuses zouden stamelen of ongemakkelijk zouden terugdeinzen, pakt zij het moment – en maakt het haar eigen. Alsof het altijd zo bedoeld was. Alsof de rest gewoon even moest bijbenen.
En natuurlijk, technisch gezien was het een foutje. Verkeerde deur, verkeerde ruimte. Maar wie maalt daar nog om als je hele verschijning voelt als een frisse wind door een benauwde ruimte? Als je met één zin een hele groep mensen laat ontspannen?
Dus ja, ze stormde binnen. Zonder kloppen. Zonder schaamte. Maar vooral met flair.
En precies dat maakt zo’n “foutje” onvergetelijk. Sommige mensen komen te laat binnen – Froukje komt binnen zoals een hoofdrolspeler z’n eigen film binnenwandelt: op het perfecte moment, met het perfecte effect. En niemand die haar nog weg wil sturen.
