Daar scheurt-ie hoor, de halve circusact op twee wielen. Zonder helm – uiteraard – want wat is lef zonder een vleugje domheid?
Vol gas over het asfalt, de motor jankend als een op hol geslagen stofzuiger. Eén been los, het andere in de lucht – alsof hij auditie doet voor een stuntshow die niemand heeft geboekt.
Het publiek? Denk een parkeerplaats, drie vrienden met telefoons in de hand en bier in de bloedbaan. Elke wheelie wordt ontvangen alsof het vuur is uitgevonden. Applaus van blikken en bravoure. De motor zwabbert, maar hij houdt ‘m in bedwang. Tot nu toe dan.
Hij hangt achterstevoren op z’n zadel, zwaait nonchalant naar niemand in het bijzonder, en net als je denkt: “Oké, dit gaat verrassend soepel,” BAM – daar is ie. De plotwending.
Een geparkeerde auto. Niksvermoedend, onschuldig. De motor klapt erop alsof hij het expres doet. Onze stuntheld maakt een sierlijke duikvlucht – niet naar een applaus, maar naar het asfalt. Kleding gescheurd, ego geknakt.
En die auto? Die is er nog, met een deuk en een verhaal. De held van de dag? Die zoekt z’n schoen en waardigheid ergens in de bosjes.
Moraal van het verhaal? Stoer zijn is makkelijk. Remmen iets lastiger.
Bekijk de beelden hieronder:
