Nicole Kremers heeft het trucje weer te pakken. Alsof er niets aan de hand is, verscheen ze vandaag op Instagram in een visnetsetje waar nauwelijks iets te raden overblijft.
Toeval? Nauwelijks. Terwijl de kranten nog vers ruiken van het nieuws dat ze 90.000 euro aan Peter Gillis moet aftikken wegens het schenden van hun geheimhoudingsdeal, knalt ze zelfverzekerd een nieuw hoofdstuk online. Bam: timelines in vuur en vlam, commentsecties die overkoken, algoritmes die spinnen als een kat in de zon.
Achter die luchtige post schuilt natuurlijk een bak ellende. De rechtbank in Den Bosch rekende haar negen overtredingen aan, telkens goed voor een boete van een tientje met drie nullen.
Samen: 90 ruggen. Gillis wilde er veel harder in vliegen – ruim twee miljoen schadevergoeding en zelfs inzage in haar boek. Dat laatste vond de rechter te gortig. Moraal van het verhaal: Kremers betaalt, maar houdt tóch een stukje regie in eigen zak.
En eerlijk, ze weet die regie feilloos te gebruiken. Publiciteit is haar betaalmiddel. Een gewaagd setje is niet zomaar een outfit, maar een investering die zich dubbel en dwars terugbetaalt.
Gratis aandacht wordt nieuwsgierigheid, en nieuwsgierigheid wordt omzet – denk OnlyFans, waar ze eerder openlijk claimde zes cijfers per maand binnen te harken.
De reacties? Verdeeld als altijd. De ene helft vuurt hartjes en vlammetjes, de andere helft rolt met de ogen: “Weer zo’n trucje.” Maar ondertussen blijft de massa hangen, scrollt, deelt en kletst. Precies wat Instagram wil. Precies wat Kremers nodig heeft.
Wat dit spannend maakt, is de botsing tussen beeld en werkelijkheid. Een speelse post op Instagram, terwijl er juridisch gezien een storm woedt. Het contrast maakt haar interessant. Sommigen vinden het respectloos dat een vonnis zo snel wordt omgezet in content. Anderen zien lef en doorzettingsvermogen.
Feit is: Instagram draait niet om nuance, maar om triggers. En triggers levert ze. Slim of cynisch, maakt eigenlijk niet uit. Het werkt. Kremers beweegt soepel tussen de glamour en de donkere kant van haar verhaal en weet beide kanten in haar voordeel te gebruiken.
Conclusie? Ze wacht niet op spotlights, ze trekt ze gewoon zelf aan. Het visnetsetje is geen spontane ingeving, maar een strategische zet in een groter spel.
Een spel waarin aandacht simpelweg keihard geld oplevert. Team-hartje of team-zucht, maakt niet uit. Eén ding staat vast: Nicole Kremers bepaalt zelf wanneer ze het gesprek van de dag is – en dat moment is zelden toevallig.
