Er zit een jochie op z’n bed, Playstation op pauze, gordijnen half dicht. Twee agenten stappen zijn kamer binnen alsof ze op boevenjacht zijn. En hij? Hij gooit meteen z’n grote mond open alsof hij in een rapbattle zit. Geen spoortje schrik, geen greintje schaamte. Alsof hij even vergeten is dat dit geen game is – dit is de echte wereld, met echte gevolgen.
“Wat moet je hier dan?” snauwt-ie, kin omhoog, blik van staal. Hij kijkt die agent aan alsof het z’n kleine broertje is. De brutaliteit spat van het scherm. Je voelt bijna plaatsvervangende plaatsverlegenheid. Want kom op, waar is het respect gebleven? Vroeger was je al blij dat je geen draai om je oren kreeg bij zo’n praatje. Nu lijkt het de standaard modus: grote bek, nul zelfreflectie.
De agent – type ‘ik heb dit al 100 keer meegemaakt’ – blijft ijzig kalm. Die laat zich niet opnaaien door een joch dat denkt dat hij onschendbaar is in z’n eigen slaapkamer. Misschien omdat hij dondersgoed weet: deze generatie is opgegroeid met het idee dat autoriteit vooral iets is dat je kunt negeren, of belachelijk maken op social media.
Maar eerlijk? Het is vooral treurig. Want achter die bluf zit vaak weinig inhoud. Jongetjes die zich groot voordoen omdat ze geen idee hebben hoe je écht voor jezelf opkomt. Die denken dat schreeuwen hetzelfde is als sterk zijn. Terwijl ze in werkelijkheid alleen maar laten zien hoe klein ze eigenlijk zijn.
Wat is er gebeurd met opvoeding, met normen en waarden, met gewoon je mond houden als de politie binnenkomt? Niet uit angst, maar uit fatsoen. Simpelweg snappen dat sommige mensen daar staan om hun werk te doen, niet om met je te kibbelen alsof je in de kantine staat.
Misschien is het een generatiekloof. Misschien is het internet. Misschien hebben we allemaal een beetje gefaald. Maar als een jongen van dertien zich gedraagt als een wannabe gangster in z’n pyjamabroek, dan weet je: er gaat iets mis. En hard ook.
Want als branie de plek inneemt van respect, dan wordt het snel leeg vanbinnen. Dan blijft er weinig over behalve wat geschreeuw – en een jong ventje dat denkt dat hij de wereld aan kan, tot die wereld terugpraat.
Video hieronder:
