In een begeleid-wonen-instelling in rotterdam is het flink misgegaan toen een bewoonster besloot dat een ruzie met een andere bewoner blijkbaar niet heftig genoeg was. wat begon als een woordenwisseling, eindigde in iets waar geen enkele medewerker ooit op hoopt: brandstichting in een kamer midden in het pand. en dat terwijl op dit soort locaties de deuren meestal niet op slot zitten om begeleiding sneller te laten handelen. normaal een veiligheidsmaatregel, nu ineens een open uitnodiging voor ellende.
na de ruzie liep de vrouw zonder moeite haar kamer binnen, pakte iets om vuur mee te maken en stak doodleuk een brandje aan alsof ze een verjaardagskaars uitprobeerde. rook, vlammen, paniek — binnen enkele seconden was de rust in het pand compleet verdwenen. medewerkers kwamen snel in actie, roken meteen dat er iets niet klopte en wisten de brand te blussen voordat het vuur de kans kreeg om door te slaan naar andere kamers. het had veel erger kunnen aflopen dan een verwoeste kamer en wat roetschade.
de hulpdiensten waren er binnen no-time. brandweer, politie, ambulance — het hele pakket stond voor de deur. niet omdat het pand in lichterlaaie stond, maar omdat bij begeleid wonen elke escalatie meteen serieus is. veel bewoners zijn kwetsbaar, en zo’n incident kan gigantische impact hebben. gelukkig raakte niemand gewond, maar de schrik zat er bij iedereen goed in.
de bewoonster filmde het zelf alsof het een vlog was
daar wordt het verhaal pas écht bizar. toen medewerkers en agenten de nasleep aan het verwerken waren, kwam naar voren dat de vrouw het incident zelf had gefilmd. niet per ongeluk. nee, ze heeft bewust haar camera gepakt, zichzelf gefilmd en aangestoken wat ze aanstak. alsof ze een soort brandstichtings-tiktok wilde opnemen. de video is in handen van de politie en wordt gebruikt in het onderzoek.
dit betekent dat de zaak heel anders beoordeeld gaat worden dan een impulsieve actie of paniekaanval. als er een filmpje bestaat waarin ze precies laat zien wat ze doet, valt er weinig meer te betwisten. en dat is voor de begeleiding, instanties en politie niet alleen makkelijker, maar ook confronterender. want waarom film je zoiets? waar zit iemand dan met z’n hoofd?
hulpverleners weten inmiddels dat ze extra voorzichtig moeten zijn. de bewoonster wordt intensief begeleid en in de gaten gehouden, simpelweg omdat niet duidelijk is wat haar volgende stap had kunnen zijn als niemand snel had ingegrepen.
instelling moet eigen regels onder de loep nemen
voor de organisatie zelf is dit incident een harde wake-upcall. in begeleid-wonen-locaties staan deuren vaak niet op slot om overzicht en toegankelijkheid te houden, maar precies dat beleid werkte hier averechts. als iemand met problemen een deur kan opentrekken en zonder enige weerstand iets gevaarlijks kan doen, dan moet je daar opnieuw naar kijken.
er wordt nu serieus nagedacht over sloten, extra toezicht, cameracontrole in gangen, strengere afspraken, gesprekken met bewoners, en misschien zelfs technische maatregelen om brand sneller te detecteren. de instelling kan simpelweg niet doen alsof dit een eenmalige uitglijder was. als dit één keer kan, kan het nog een keer.
daarnaast krijgen medewerkers steun, want het zijn vaak jonge zorgprofessionals die niet zijn opgeleid om brandstichters tegen te houden. hun werk draait om zorg, begeleiding en ondersteuning — niet om het blussen van brandjes die opzettelijk worden aangestoken. deze gebeurtenis zal waarschijnlijk leiden tot nieuwe trainingen en duidelijkere protocollen.
bewoners geschrokken en vragen zich af hoe veilig ze nog zijn
de overige bewoners staan nog steeds te trillen op hun benen. niet letterlijk, maar mentaal is het een klap. veel mensen die in begeleid wonen zitten, zijn gevoelig voor stress, angst en onvoorspelbare situaties. een brand in het gebouw is precies het ding waar veel bewoners nachtmerries over hebben. en dan te bedenken dat het niet per ongeluk was, maar expres.
de instelling heeft extra gesprekken gehouden, uitleg gegeven en iedereen verzekerd dat de situatie onder controle is. maar dat gevoel moet je nu eerst weer opbouwen. het vertrouwen in veiligheid is makkelijk te breken en veel moeilijker te repareren.
daarnaast speelt ook nog de vraag: hoe had dit voorkomen kunnen worden? hadden medewerkers eerder moeten ingrijpen na de ruzie? had de vrouw überhaupt onbegeleid naar haar kamer mogen gaan? was er meer toezicht nodig geweest? het zijn vragen die nog wel even zullen blijven hangen.
politie onderzoekt, instelling herstelt, maar de impact blijft groot
de politie onderzoekt het incident grondig. met de video in handen, getuigenverklaringen en de schade aan de kamer is het een overzichtelijke zaak, maar wel eentje met veel lagen. is de vrouw strafbaar? moet ze worden opgenomen? wat betekent dit voor de instelling?
intussen wordt het gebouw schoongemaakt, de kamer hersteld en de begeleiding uitgebreid. maar de mentale schade bij bewoners en medewerkers verdwijnt niet zomaar. zulke gebeurtenissen laten sporen achter.
wat vooral duidelijk wordt, is dat begeleid wonen niet alleen draait om zorg, maar ook om risico’s die vaak worden onderschat. één verkeerde beslissing van één persoon kan tientallen andere levens ontregelen. en precies dat maakt dit incident zo heftig.
Benieuwd naar de beelden? Klik op de volgende pagina!👇
